Zifir karanlık, yağmurlu bir geceydi. Şimşekler art arda göğü yarıyor, yıldırımların uğultusu toprağı titretiyordu. Çamura saplanan ayak sesleri, fırtınanın kükremesiyle boğuluyordu. O gece, topraktan gelen doğdu. Doğar doğmaz hiç ağlamadı. Sanki kaderini doğduğu anda kabullenmişti. Daha ilk nefesinde, omuzlarına yüklenen yükün ağırlığını taşıyor gibiydi. Derme çatma kulübenin köşesinde, buruşmuş dudaklardan döküldü kaderi. Yıldırımın ışığı yaşlı kadının yüzünü parlatıyor, kırışıklarının arasında gölgeler dans ediyordu. Kadın,…